A. V. Tozerning «Xudoni izlash» asari XX asr o‘rtalarida yozilgan ruhiy klassikadir. Ushbu taqvodorlik ruhidagi asar inson qalbining Xudo bilan yanada chuqurroq munosabatga bo‘lgan kuchli intilishini tadqiq etadi. U o‘quvchilarni ruhiy tashnalik, imon va shaxsiy tajriba orqali bunday munosabatni rivojlantirish nimani anglatishini o‘rganishga chorlaydi. Kitob boshida Tozer insonning Xudoni izlashga bo‘lgan ichki ehtiyojini ta’kidlab, bu intilish ilohiy inoyat tomonidan boshlab berilishini uqtiradi. U imonlilar Xudoni shunchaki ta’limot orqali qabul qilish bilangina cheklanmay, Uni shaxsan boshdan kechirishlari kerakligini ta’kidlaydi. Bibliyadagi manbalar va tarixiy shaxslarning tajribalariga tayangan holda, Tozer imondagi xotirjamlikni shubha ostiga qo‘yadi va Xudoga nisbatan samimiy sog‘inchga chorlaydi — bu mavzu kitob davomida yangrab turadi. Asarning boshlanishi ilohiy bilan chinakam aloqa o‘rnatishni qanday rivojlantirish masalasini yanada chuqurroq o‘rganishga zamin yaratib, o‘quvchilarni chalg‘ituvchi narsalarni chetga surib, ruhiy tashnaligiga e’tibor qaratishga undaydi.