Edmondo De Amicisning «Pagine sparse» asari XIX asr oxirlarida yozilgan esse va mulohazalar to‘plamidir. Asar til haqidagi kuzatuvlar, shaxsiy xotiralar va hayot haqidagi mushohadalarni chuqur yoritib, muallifning boshdan kechirganlari hamda italyan tilining, xususan, Florensiyada so‘zlashiladigan shaklining boyligiga e’tibor qaratadi. De Amicis yorqin qahramonlar va ularning o‘zaro munosabatlari orqali til va muloqotning ahamiyatini ta’kidlayotgandek bo‘lib, o‘quvchilarni ifodali nutq go‘zalligini qadrlashga chorlaydi. «Pagine sparse»ning boshlanishida muallifning italyan tilini mukammal egallashiga katta ta’sir ko‘rsatgan mehribon keksa uy bekasi haqidagi ta’sirchan hikoya markazga chiqadi. Uning rang-barang iboralari va samimiy donoligi orqali ular tilning tirik, nafas olayotgan san’at turi sifatidagi quvonchini namoyon etuvchi rishta hosil qiladilar. Muallif u bilan bo‘lgan turli mazmunli suhbatlarni eslar ekan, xotiralar va ulardan olingan saboqlarga chuqur minnatdorlikni his qilamiz; bu esa hamrohlik, og‘zaki so‘zlarning go‘zalligi va insoniy munosabatlarning soddaligi kabi mavzular tadqiqiga zamin yaratadigan sog‘inchli ohangni belgilaydi.