«معاصران، مجموعهٔ هفتم» اثر ژول لمتر، مجموعهای از پژوهشهای ادبی و چهرهنگاریهایی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این متن بر چندین چهرهٔ برجستهٔ ادبی، از جمله مارسلین دزبورد-والْمور، تمرکز دارد و میکوشد زندگی، آثار و زمینهٔ تاریخیای را که در آن آفرینشهای خود را پدید آوردند بررسی کند. لمتر از طریق روایتهای مفصل، به دشواریهای شخصی و دستاوردهای این نویسندگان میپردازد و بینشهایی دربارهٔ اهمیت آنان در چشمانداز ادبی ارائه میدهد. لمتر در آغاز این مجلد، زندگی مارسلین دزبورد-والْمور، بازیگر زنی پرشور و حساس، را معرفی میکند و از سختیهای سالهای نخست زندگی، ناکامیهای عاشقانه و ازدواج پرتلاطم او با بازیگر، والْمور، سخن میگوید. نویسنده مارسلین را شخصیتی پیچیده ترسیم میکند که رنج عاطفی شدیدی، از جمله خیانت و فقدان، را تاب آورده است؛ رنجهایی که تأثیری عمیق بر شعر او گذاشتند. لمتر برای نشان دادن ژرفای عاطفی تجربههای او، از بخشهایی از مکاتبات خصوصیاش استفاده میکند و بر مضمونهای عشق، رنج و تابآوری در زندگی و آثار او تأکید میگذارد. این آغاز، مبنایی برای بررسی سهم ادبی دزبورد-والْمور در بستر روایت شخصی او فراهم میکند و لحنی همدلانه برای بررسی هنر او پدید میآورد.