«海遊記» اثر ووگِنزی روایتی داستانی است که به نظر میرسد در اواخر قرن شانزدهم نوشته شده باشد. این اثر داستانی است که از طریق شخصیتهای اصلی خود، 信天翁 (شینتیان وِنگ) و 管城子 (گوانچِنگزی)، ماجراجویی و تأملات اگزیستانسیال را در هم میآمیزد؛ آنها در جهانی سرشار از تعاملات و برخوردهای عجیبوغریب به پیش میروند. آغاز «海遊記» خوانندگان را با عارفی آشنا میکند که نام خود را فراموش کرده و به دلیل خطرات ناشی از حیاتوحش اطراف، در انزوا زندگی میکند. او با قایق راهی سفر میشود و در مسیر با پیرمردی به نام 管城子 روبهرو میشود که از او میخواهد وی را از رودخانه عبور دهد. دیدار آنها به بازگویی داستانها و شکلگیری پیوندی برادرانه میانجامد، زیرا درباره شگفتیها و دشواریهای زندگی گفتوگو میکنند. از خلال این گفتوگو، زمینه برای سفری سرشار از کاوش و جستوجوی دانش در جهانی خیالانگیز فراهم میشود؛ سفری که درونمایههای بقا، رفاقت و جستوجوی هدف را در هم میآمیزد.