Санэацу Мусанокодзининг «友情» (Yūjō) романи, эҳтимол, XX аср бошларида ёзилган. Асар воқеалари сценарист бўлган бош қаҳрамон Нодзима театрда гўзал ва покиза ёш аёл Сугико билан илк бор учрашганидан сўнг ривожланади. Китоб муҳаббат, дўстлик ва инсон ҳис-туйғулари ҳамда интилишлари билан боғлиқ мураккабликларни, айниқса Нодзима Сугикога мафтун бўлиб қолгани сари, тадқиқ этади. Роман бошида Нодзиманинг Сугико билан илк учрашуви тасвирланади: у боришни истамаган спектаклга дўстининг таклифи билан келган эди. Спектаклдан қониқмаганига қарамай, Сугикони кўриш эҳтимоли уни қизиқтиради. Унинг гўзаллиги ва табиий жозибасини кузатар экан, Нодзима дўстлари, айниқса Сугиконинг акаси бўлган дўсти Накада билан ижтимоий мулоқотлар жараёнида ўз туйғулари ва ишончсизликлари билан курашади. Ҳикоя Нодзиманинг зиддиятли ҳисларига ва Сугикога нисбатан уйғонаётган туйғуларига замин яратади ҳамда уларнинг муносабатлари ва ҳаётига таъсир кўрсатадиган жамият кутувларини янада чуқурроқ ўрганиш учун асос ҳозирлайди.