کتاب «روانشناسی جمعی و تحلیل ایگو» اثر زیگموند فروید در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. فروید با تکیه بر آثار جامعهشناس، گوستاو لو بون، سازوکارهای روانشناختی در جنبشهای تودهای را بررسی میکند. او میکاود که چگونه افراد در میان جمعیت، شخصیت آگاهانهٔ خود را از دست میدهند، بر اساس تکانهها عمل میکنند و تحت کنترل ناخودآگاه قرار میگیرند. فروید استدلال میکند که تودهها بهوسیلهٔ پیوندهای لیبیدویی و همانندسازی با رهبران به یکدیگر پیوند خوردهاند. این اثر میان مُدهای زودگذر و گروههای سازمانیافتهٔ پایدار تمایز میگذارد و نشان میدهد که هر دو از طریق فرایندهای ذهنی مشابهی عمل میکنند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Group_Psychology_and_the_Analysis_of_the_Ego