«نووله اِ پائزی والدوستانی» اثر جوزپه جاکوزا مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این کتاب فرهنگ غنی و زندگی درهٔ آئوستا در ایتالیا را بررسی میکند و شخصیتهای محلی، سنتها و روایتهایی را به تصویر میکشد که بازتابدهندهٔ جوهرهٔ این منطقهاند. این مجموعه با تمرکز بر ظرافتهای زندگی روزمره و پیچیدگیهای سرشت انسان، میکوشد روح مکان داستان را از طریق روایتهایی ملموس و جذاب ثبت کند. آغاز این اثر خواننده را با شخصیتها و جنبههای گوناگون زندگی درهٔ آئوستا آشنا میکند که در قالب مجموعهای از تابلوهای کوتاه گسترش مییابند. روایت با توصیف جاکومو آغاز میشود؛ کالسکهچی پرشوری که به جذابیت زودرنجانهاش شهرت دارد و در مسیری ناهموار با مهارت و آشنایی کامل رفتوآمد میکند. تعامل او با مسافران و اهالی شهر، پویایی پرنشاط جامعه را آشکار میسازد و از آمیزهای از شوخطبعی و دشواری در زندگی آنان حکایت دارد. هنگامی که وارد جهان جاکومو میشویم، از ما دعوت میشود تا در پسزمینهٔ چشماندازهای دیدنی دره، شاهد interplay میان جاهطلبی شخصی و روابط اجتماعی باشیم. این نگاه گذرا، حالوهوای داستانهای تأملبرانگیز و شخصیتمحوری را که در ادامهٔ مجموعه میآیند، رقم میزند.