«Анушка: аповесць» Івана Сяргеевіча Тургенева — раман, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Апавяданне распавядае пра маладога чалавека, які ва ўзросце дваццаці пяці гадоў успамінае свой мінулы досвед, падарожнічаючы па Германіі, дзе ён аказваецца ўцягнутым у жыццё палкай дзяўчыны па імені Анушка і яе брата Гагіна. Кніга раскрывае тэмы юнацтва, кахання і складанасцяў сацыяльнага становішча, а таксама горка-салодкую прыроду адносін. У пачатку аповесці прадстаўлены галоўны герой — малады чалавек, які пасля душэўнага болю шукае адзіноты і трапляе ў утульны нямецкі гарадок, зачараваны яго хараством і людзьмі, што яго атачаюць. Дзякуючы яго ўзаемадзеянню з Гагіным і жвавай Анушкай сярод іх бесклапотных вандровак узнікаюць першыя повязі сяброўства. Па меры развіцця сюжэта паміж героямі праступаюць намёкі на больш глыбокія эмацыйныя плыні, ствараючы глебу для канфлікту і раскрыцця складанасцяў кахання і ідэнтычнасці. Іх сустрэчы выяўляюць не толькі гуллівую непасрэднасць юнацтва, але і цяжар грамадскіх чаканняў ды асабістай гісторыі, якія пагражаюць ускладніць іх адносіны. Ствараюцца ўмовы для глыбокага даследавання тугі, радасці і цалкам рэальных выпрабаванняў, якія нясуць з сабой каханне і культурныя абмежаванні.