«Мір Божы» Петэра Нансена — раман, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. У цэнтры сюжэта — мужчына, які, стаміўшыся ад мітуслівага гарадскога жыцця, шукае суцяшэння ў вяртанні ў родны горад свайго дзяцінства, прагнучы спакою і роздуму. Адпраўляючыся ў гэтае падарожжа, аповед звяртаецца да тэм памяці, настальгіі і пошуку ўнутранага спакою сярод грамадскага хаосу. У пачатку рамана галоўны герой выказвае сваю стомленасць пасля пятнаццаці гадоў, праведзеных у горадзе, адчуваючы сябе ў пастцы яго патрабаванняў і няспыннай барацьбы за грошы. Ён вырашае з’ехаць у свой правінцыйны родны горад, спадзеючыся зноў адкрыць для сябе прастату і задаволенасць свайго дзяцінства. Падчас падарожжа ён разважае пра сваё мінулае, пра сваю ролю ў сацыяльнай структуры горада і пра пустату, якую заўважае ў працяглых грамадскіх змаганнях. Прыбыўшы ў стары горад, ён зноў перажывае ўспаміны, у тым ліку тугу па магіле маці і сувязях з дзяцінствам, якія, як ён спадзяецца, пракладуць шлях да спакою ў яго жыцці. Пачатак рамана задае сузіральны тон, напоўнены адчуваннем пошуку больш глыбокага сэнсу сярод адцягненняў сучаснага жыцця.