«امپراتوری ترکیه، رشد و زوال آن» اثر بارون جی. شاو-لوفِوِر اِوِرسلی، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر تاریخ امپراتوری عثمانی را بررسی میکند و شکلگیری، گسترش و افول نهایی آن را شرح میدهد و در این میان، بر پویایی قدرت و حکمرانی در دورههای مختلف تاریخ آن تمرکز ویژهای دارد. این گزارش در آغاز، تأملات نویسنده دربارهٔ اهمیت تاریخی ترکیه را مطرح میکند و با اشاره به تجربههای شخصی او در جریان سفرهایش به این منطقه در قرن نوزدهم، زمینهٔ علاقهمندیاش به این موضوع را فراهم میسازد. اِوِرسلی رویدادهای دگرگونکنندهای را که ترکیهٔ مدرن را شکل دادهاند، بهویژه از دست رفتن سرزمینهای مسیحی آن و تأثیر تغییرات نظامی و سیاسی، ترسیم میکند. او زمینه را برای بررسی پیچیدگیهای تاریخ ترکیه فراهم میسازد و آن را روایتی از رشد و سپس فروپاشی نهایی میداند؛ در عین حال، دربارهٔ انگیزههای پشت فتوحات عثمانی و نقش شور دینی در مقایسه با محرکهای عملگرایانهتری چون غارت و گسترش قلمرو نیز دیدگاههایی ارائه میدهد.