«سالنامهٔ طنز، جلد دوم» اثر تکری، اَ بِکِت، میهو، میهو و اسمیت، مجموعهای طنزآمیز است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شده است. این جلد همچون گلچینی از بذلهگویی، هجو و تفنن کمیک، حکایتها، اشعار و تصویرسازیهای گوناگونی را دربرمیگیرد که بازتابدهندهٔ هنجارهای اجتماعی و رویدادهای آن دوراناند. این اثر احتمالاً بینشهایی دربارهٔ سیاست و زندگی روزمره را با رویکردی شوخطبعانه درمیآمیزد و قصد دارد خواننده را سرگرم کند و به اندیشیدن وادارد. آغاز این سالنامه مجموعهای از موضوعات طنزآمیز و پرداختهای سبکبالانه به موضوعات جدی را معرفی میکند؛ از جمله بررسی طنزآمیز پارلمان و اقتصاد، همراه با قواعدی ساده اما هوشمندانه برای تفسیر قوانین مصوب و یافتن راه در میان توصیههای مالی. از مطالب سرگرمکنندهٔ آن میتوان به بحثهایی دربارهٔ مهاجرت، باغبانی و پیشگوییها، و نیز مشاهدات طنزآمیز اجتماعی اشاره کرد که همگی با تصویرسازیهایی آراسته شدهاند تا بر تأثیر کمدی بیفزایند. بخشهای آغازین بهخوبی حالوهوای کاوشی بازیگوشانه در مسائل معاصر را شکل میدهند و با آمیزهای هوشمندانه از شوخی و اظهارنظرهای بصیرتبخش، خواننده را درگیر میکنند.
مجموعهٔ دوم، ۱۸۴۴–۱۸۵۳.