Vilhelm Shäferning XX asr boshlarida yozilgan falsafiy asari «Nemis ruhining o‘n uch kitobi» deb ataladi. Matn she’riy obrazlar va tarixiy mushohadalarning boy uyg‘unligi orqali nemis ruhining teranliklarini tadqiq etib, mif, tabiat va inson tajribasining o‘zaro chambarchas bog‘liq hikoyalarini ta’kidlaydi. Kitob o‘zlik, xotira va ruh mohiyati kabi teran mavzularga murojaat qilib, nemis xalqining jamoaviy ongiga nazar tashlash imkonini beradi. Asarning boshlanish qismi tarix tushunchasi va uning shaxsiy hamda jamoaviy mavjudlik bilan munosabati haqida fikr yuritar ekan, o‘quvchilarni uning mavzuiy mag‘zi bilan tanishtiradi. U o‘z merosini anglashga intilayotgan nemislarga ta’sirchan murojaat bilan boshlanadi va tarixiy rivoyatlar mazmunli bo‘lsa-da, chinakam aks-sado berish uchun zarur bo‘lgan ruhdan ko‘pincha mahrum ekanini ilgari suradi. Matn ruh hayotini o‘tmish tajribalarini kelajak taqdirlari bilan bog‘lovchi sirli va teran xazina sifatida tasvirlab, chuqurlik tuyg‘usini uyg‘otadi. Muallif ilohlar va afsonaviy siymolarga oid jonli tasvirlar hamda ishoralar orqali ham alohida hayotlarni, ham milliy xarakterni shakllantiruvchi ruhiy kuchlarni tadqiq etishga zamin hozirlaydi. Bu falsafiy sayohat o‘tmish va bugun o‘rtasidagi tafovutni bartaraf etib, insonning o‘zligi va mavjudligiga ta’sir ko‘rsatuvchi ko‘zga ko‘rinmas oqimlarni anglash muhimligini ta’kidlaydi.