‘De kunst in de middeleeuwen en tijdens de renaissance’ van Paul Lacroix is een historisch verslag dat werd geschreven in de midden van de 19e eeuw. Het boek verkent de ontwikkeling en betekenis van verschillende kunstvormen in de middeleeuwen en de renaissance, en legt uit welke culturele invloed deze vormen hadden en hoeveel vakmanschap er aan te pas kwam. Het doel is om een volledig overzicht te geven van artistieke tradities, van architectuur tot decoratieve kunst. In het begin van het boek legt de auteur uit wat zijn ambitieuze plan is: hij richt zich op de overgang van de kunst in de middeleeuwen – die gekenmerkt werd door een spirituele en vaak ruige esthetiek – naar de bloeiende creativiteit tijdens de renaissance, waarbij klassieke idealen van schoonheid en vorm werden omarmd. Lacroix gaat ook in op het ontstaan van meubilair uit deze tijd en beschrijft hoe materiaal en technieken veranderden naarmate de samenleving zich ontwikkelde van een barbaarse naar een welvarende en cultureel rijke staat. Hij behandelt thema’s als versiering, de invloed van verschillende culturen en de maatschappelijke veranderingen die nieuwe artistieke uitdrukingen mogelijk maakten, waardoor duidelijk wordt dat de kunst een spiegel is van historische ontwikkelingen.