‘Nagyvárosi képek: Tollrajzok’ van Zoltán Ambrus is een verzameling literaire schetsen die waarschijnlijk zijn geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het werk vat de essentie van het stedelijk leven in Boedapest samen en richt zich vooral op de tegenstelling tussen de drukbezochte hooggesociety en de innerlijke reflecties van de verteller. Met levendige beelden en een filosofische benadering wordt aandacht besteed aan thema’s als alienatie en het zoeken naar zin in de afleidingen van het moderne leven. In het begin van de verzameling bevindt de verteller zich op een paardenrace, omringd door de opwinding van het publiek – maar voelt toch een innerlijke afstand. Hij reflecteert over de oppervlakkigheid van de gebeurtenissen om hem heen en stelt zijn eigen motivatie om er te zijn ter discussie. Deze innerlijke monoloog onthult zijn strijd tussen de verleidingen van maatschappelijke genoegens en zijn melancholische introspectie, waardoor zijn bewustzijn van de vluchtige aard van vreugde en de rust die te vinden is in de simpelste dingen van het leven naar voren komt. Terwijl hij de paarden en de mensen observeert, stelt hij zich diepere existentiële vragen, waarmee de filosofische verkenningen die door het hele boek heen gaan worden ingeleid.