کتاب «همعصران من در داستاننویسی» نوشته دیوید کریستی موری، مجموعهای از مقالات انتقادی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این کتاب به بررسی آثار و نقش نویسندگان معروف همعصر، از جمله چارلز دیکنز، توماس هاردی و رودیارد کیپلینگ، میپردازد. موری دیدگاه خود را نسبت به این نویسندگان ارائه داده و هم تأثیر ادبی آنها و هم کیفیت آثارشان را ارزیابی میکند؛ در عین حال، امیدوار است که بینندگان را با جنبههای داستاننویسی همعصر آشنا کند. در مقدمه این اثر، موری قصد خود را برای انتقاد از حوزه ادبی زمان خود بیان کرده و به مسائلی چون تحسین بیش از حد و کمبود عمق انتقادی در نقدهای ادبی همعصر اشاره میکند. او نگرانی خود را نسبت به منتقدان مدرن ابراز کرده؛ زیرا آنها گاهی نویسندگان متوسط را بیش از حد تحسین میکنند و در عین حال ارزش نویسندگان بزرگی مانند دیکنز را کمتر ارزیابی میکنند. علاوه بر این، موری دیدگاه شخصی خود را درباره نقش یک نویسنده و منتقد ارائه داده و به خوانندگان اطمینان خاطر داده که با صداقت و تعهد، ارزیابیای صادقانه از هنر داستاننویسی ارائه میدهد. مقدمه این کتاب، لحنی تأملی دارد و بر اهمیت انتقاد صادقانه در تثبیت فضای ادبی تأکید میکند.