«Маці маркізы» Эдмона Абу — раман, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. У цэнтры аповеду — Эліяна Бенуа, удава, якая, нягледзячы на папярэднія няшчасці, марыць забяспечыць сваёй дачцэ Люсіль прэстыжную будучыню, выдаўшы яе замуж за мужчыну шляхетнага паходжання. У творы раскрываюцца тэмы амбіцый, грамадскага статусу, а таксама перапляцення кахання і грамадскіх чаканняў. У пачатку рамана чытач знаёміцца з мадам Бенуа, якую паказваюць як жвавую і амбіцыйную жанчыну з яркімі ўспамінамі пра ўласную маладосць і жаданнем павысіць статус сваёй сям’і. Сюжэт пачынаецца з яе ўспамінаў пра тое, як яна выкарыстоўвала магчымасці дзеля дачкі: спачатку знаёмілася з патэнцыйнымі жаніхамі, а затым нарэшце вырашыла выдаць Люсіль за падыходнага маркіза. Гэтае ўвядзенне стварае аснову для камічнага даследавання сацыяльных прэтэнзій і складанасцей, якія ўзнікаюць з-за ўпартай амбіцыйнасці мадам Бенуа ў суровым свеце арыстакратычнага парыжскага грамадства.