«اورفه شمارهٔ ۱» اثر ژوزه دِ آلمادا نگریروس و دیگران، مجلهای ادبی است که در اوایل قرن بیستم، بهطور مشخص در سال ۱۹۱۵، منتشر شده است. این اثر مجموعهای مهم و فصلنامه از شعر، نمایشنامه و نثرِ شماری از نویسندگان برجستهٔ پرتغالی و برزیلی است و بافتی غنی از بیان فرهنگی و هنری را به نمایش میگذارد. هدف مجله ارائهٔ گزیدهای curated از جلوههای ادبی است که بر زیبایی و طبع هنری منحصربهفردِ مشارکتکنندگان آن تمرکز دارد. آغاز «اورفه شمارهٔ ۱» هدف و فلسفهٔ زیباییشناختی مجله را معرفی میکند؛ این دیدگاه در مقدمهای به قلم لوئیز دِ مونتالوور بیان شده است. او آرزو دارد مجله از قالبها و قراردادهای معمول ادبی فراتر رود و آن را پناهگاهی برای کاوش هنری و خلاقیت قرار دهد. مقدمه لحنی تأملبرانگیز ایجاد میکند و بر اهمیت وحدت و بیان جمعی میان نویسندگان مشارکتکننده تأکید دارد. این امر با فهرست مطالبی متنوع، شامل آثاری از نویسندگان برجستهای چون فرناندو پسوآ، ماریو دِ سا-کارنیرو و رونالد دِ کاروالیو، تکمیل میشود و به خوانندگان نوید آمیزهای التقاطی از دیدگاهها و سبکهایی را میدهد که سرزندگی صحنهٔ ادبی آن دوره را بازتاب میدهند.