Kamilo Kastelo Brankoning «Suicida» romani XIX asr oxirlarida yozilgan ta’sirchan asardir. Kitob o‘z joniga qasd qilish mavzusini yoritib, fojiaviy qahramon nigohi orqali ayriliq, umidsizlik va insoniylik bilan bog‘liq murakkab kechinmalarni tadqiq etadi. Unda oxir-oqibat o‘z sharoitlari zulmatiga taslim bo‘lgan bosh qahramon duch kelgan ijtimoiy bosim va shaxsiy kurashlar aks ettiriladi. Voqealar Elisa Loeve-Veymar atrofida rivojlanadi: u g‘oyat go‘zal va iste’dodli ayol bo‘lib, umri davomida, jumladan, sevimli farzandlarining o‘limi hamda Joze Joakim Gonsalvesh Bastu bilan nikohining barbod bo‘lishi kabi dahshatli yo‘qotishlarni boshdan kechiradi. So‘nib borayotgan orzulari va ruhiy tanazzuli bilan kurashar ekan, Elisaning yo‘li uning umidsizligi naqadar chuqur ekanini hamda ruhiy azob chekayotgan insonlarga jamiyatning beparvoligini ochib beradi. Nihoyat, hayotining og‘riqli haqiqatiga yuzma-yuz kelib, baxtsizlikka mahkum etilganiga ishongan Elisa o‘z joniga qasd qiladi; uning ortida umidsizlik va ro‘yobga chiqmagan salohiyatning fojiali oqibatlari haqidagi mulohaza, shuningdek, muallifning sevgi, ayriliq va jamiyatning befarqligi haqidagi kengroq fikrlari qoladi.