«داروین و پس از داروین، جلدهای ۱ و ۳» نوشتهٔ جورج جان رومانز، رسالهای علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر بر نظریهٔ داروینی تکامل تمرکز دارد و تحولات علوم زیستی پس از دستاوردهای داروین را بررسی میکند؛ بهویژه به پرسشهایی میپردازد که پس از داروین مطرح شدند. رومانز میکوشد اندیشههای پیچیدهٔ علمی را برای خوانندگان عمومی و دانشجویان زیستشناسی قابل فهم کند و اصول بنیادی تکامل جانداران را روشن سازد. آغاز کتاب زمینه را برای بررسی دگرگونیهای مهم در روششناسی زیستشناسی فراهم میکند؛ دگرگونیهایی که در نتیجهٔ نظریههای داروین پدید آمدند. رومانز توضیح میدهد که آثار داروین چگونه به درکی نو از پژوهش علمی انجامیدند و رویکردی مبتنی بر مشاهدههای صرفاً تجربی را به رویکردی جامعتر، شامل فرضیهپردازی و گمانهزنی، تغییر دادند. او بر تأثیر ژرف «خاستگاه گونهها»ی داروین تأکید میکند و یادآور میشود که برداشتهای پیشین از ردهبندی و رابطهٔ میان واقعیتها و نظریهها در تاریخ طبیعی، بهطور بنیادی دگرگون شدند. این مقدمه از بررسی جامع شواهد مؤید تکامل، زمینهٔ تاریخی اندیشهٔ داروینی و بحثهای ادامهدار در جامعهٔ علمی دربارهٔ انتخاب طبیعی و سازوکارهای تکامل خبر میدهد.