«مجموعهای از پارادوکسها، جلد دوم» اثر آگوستوس دی مورگان، رسالهای فلسفی و ریاضی است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شده است. این جلد به بررسی و نقد پارادوکسها و مغالطههای گوناگون موجود در استدلالهای ریاضی و مباحث فلسفی ادامه میدهد و بهویژه بر آثار و اندیشههای چهرههای برجستهای مانند لاپلاس و اویلر تمرکز دارد. دی مورگان ترکیبی منحصربهفرد از طنز و تحلیل دقیق ارائه میکند و موضوعاتی از الحاد در فلسفه تا پیچیدگیهای نظریههای نجومی را به بحث میگذارد. در آغاز جلد، الحاد فلسفی بررسی میشود و برای نشان دادن تنش میان ایمان و عقل، از حکایتهایی دربارهٔ شخصیتهای برجستهٔ تاریخی مانند لاپلاس و اویلر استفاده میشود. دی مورگان دربارهٔ ماهیت خدایان بهعنوان فرضیههایی در گفتمان فلسفی دیدگاههای روشنگرانهای ارائه میدهد و رویکردهای پارادوکسپردازان امروزی را که درک علمی تثبیتشده را به چالش میکشند، نقد میکند. او از طریق داستانگویی طنزآمیز، استدلالهای ریاضی absurd را به نقد میکشد و با طرح پرسشهایی که هم استدلال منطقی و هم درک خواننده از علم و ایمان را به چالش میکشند، او را درگیر میکند.