کتاب «مسئلهٔ سرخپوستان» اثر فرانسیس آماسا واکر، گزارشی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر رابطهٔ پیچیده و اغلب مناقشهبرانگیز میان دولت ایالات متحده و قبایل بومیان آمریکا را بررسی میکند، بهویژه در پرتو تغییرات قانونی و سیاستهایی که در این دوره به اجرا درآمدند. متن به زمینهٔ تاریخی پیمانها، حقوق مردمان بومی و چالشهای مرتبط با حاکمیت و آیندهٔ آنان میپردازد. واکر در آغاز کتاب، تغییرات مهم قانونیای را تشریح میکند که نحوهٔ بهرسمیتشناختن قبایل سرخپوست را دگرگون ساختند؛ بهویژه اعلامیهٔ کنگره در سال ۱۸۷۱ که به شناسایی فدرال ملتهای سرخپوست بهعنوان واحدهایی مستقل پایان داد. او پیامدهای این تصمیم را برای توافقهای تاریخیِ مربوط به پیمانها و سیاستهای دیرپایی که پیشتر حاکمیت قبایل را بهرسمیت میشناختند، بررسی میکند. واکر همچنین دربارهٔ روابط تاریخی میان بومیان آمریکا و مهاجران اروپایی تأمل میکند و بر نیاز به رویکردی تازه برای ادارهٔ امور سرخپوستان، با توجه به پویاییهای در حال تغییر و فشارهای ناشی از گسترش سکونتگاهها، تأکید میورزد. او زمینه را برای بحثی عمیقتر دربارهٔ مسیرهای احتمالی پیشِ روی دولت و قبایل فراهم میکند و بر ناکارآمدی سیاستهای پیشین و نیاز فوری به اقداماتی انسانیتر و مؤثرتر تأکید میگذارد.