„Victor, czyli Dziecko z lasu” autorstwa M. Ducray-Duminila to powieść napisana na końcu XVIII wieku. Opowieść dotyczy Victora – młodego człowieka wychowanego przez dobrotliwego barona de Fritzierne, który bory się z miłością do Clémence, córki tego barona, a jednocześnie obawia się, że jego status osierożonego dziecka stanowi dla nich bariery. W kontekście dobroci swego opiekuna powieść eksploruje tematy miłości, cnoty oraz złożoności społecznych hierarchii. Na początku narracji czytelnicy poznają emocjonalny chaos Victora, który rozmyśla o swoich uczuciach do Clémence, a jednocześnie przeżywa boje z poczuciem niegodności ze względu na nieznane pochodzenie. Głęboko drążą go obawy o niewdzięczność innych oraz potencjalne konsekwencje wyrażania swoich uczuć, zwłaszcza w tak restrykcyjnym społecznym środowisku, jakim był jego dzieciństwo. Wkrótce po rozpoczęciu narracji dostrzegamy altruistyczne zamiary Victora – ryzykuje on swoją bezpieczeństwem, by ocalić kobietę imieniem madame Wolf oraz jej adoptowanego syna przed bandą rozbójników. Taki akt bohaterstwa doprowadza madame Wolf i jej dziecko do domu barona, łącząc życia tych postaci w jedną całość. W tym samym czasie Victor stara się poradzić z chaotycznymi emocjami, co w przyszłości otworzy drogę dla jeszcze większych konfliktów.