«Неверагоднае вяртанне дадому» Ф. Л. Уолеса — навукова-фантастычны раман, напісаны ў сярэдзіне XX стагоддзя. У ім даследуюцца тэмы касмічных падарожжаў, старэння і чалавечай прыроды на фоне будучыні, дзе праблемы міжпланетных пералётаў абумоўлены ўздзеяннем радыяцыі і біялагічнымі абмежаваннямі. У цэнтры сюжэта — паняцці спадчыннасці і чалавечай устойлівасці перад суровымі рэаліямі космасу. Апавяданне распавядае пра пажылую пару, Ітана і Аманту, якія прагнуць убачыць на Зямлі свайго малодшага ўнука. Паколькі з-за абмежаванняў, звязаных са старэннем і касмічнымі падарожжамі, часу застаецца мала, яны распрацоўваюць план скрасці касмічны карабель і адправіцца дадому. Нечакана ім удаецца пілатаваць карабель дзякуючы сумеснаму досведу і чыстай рашучасці, і іх прыгода раскрывае глыбіню іх сувязі ды мудрасць, назапашаную за ўсё жыццё. Па дарозе яны сутыкаюцца як з фізічнымі цяжкасцямі, якія стварае космас, так і з грамадскім стаўленнем да пажылых людзей, у рэшце рэшт нанова адкрываючы ў сабе здольнасць дзейнічаць і свае магчымасці — да вялікага здзіўлення тых, хто ў іх сумняваўся. Кніга завяршаецца ўсведамленнем патэнцыялу людзей, якіх часта недаацэньваюць праз іх узрост, і прапануе змястоўнае разважанне пра тое, што значыць па-сапраўднаму жыць і падтрымліваць сувязь са сваёй сям’ёй.