„Dzieci lasu” autorstwa Mayne Reida to powieść napisana prawdopodobnie w połowie XIX wieku. Akcja rozgrywa się w angielskiej kolonii na Przylądku Dobrego Nadziei i opowiada historię Hendrika von Blooma – byległego oficera, który stał się rolnikiem – oraz jego rodziny, która musi stawić czoła trudnościom surowego środowiska, w tym konfliktom z rdzennymi mieszkańcami oraz zagrożeniom ze strony natury. Tematy przetrwania, odporności i relacji pomiędzy osadnikami a lokalnymi kulturami stanowią istotę narracji. W prologu powieści poznajemy Hendrika von Blooma – prostego rolnika o bogatym życiorysie, w którym należał do holenderskiego regimentu. Teraz, żyjąc wraz z trzema synami i córką Gertrude za rzeką Orange, jego rodzina stacza się z wyzwaniami rolnictwa w tak surowym środowisku, że utrata znacznej części zwierząt gospodarskich spowodowana zmianami politycznymi i katastrofami naturalnymi pogorszyła ich sytuację. Gdy próbują odbudować swoje życie, nadejście plagi szarańców stanowi poważne zagrożenie dla ich skromnych zbiorów, zmuszając ich do desperatnych poszukiwań żywności. W tym kontekście pojawiają się również tematy rodzinnej dynamiki oraz groźby ze strony dzikich zwierząt w ich izolowanym świecie.