«سخنرانیها، خطابهها و موعظههای مناسبتی، جلد دوم» اثر تئودور پارکر، مجموعهای از موعظهها و خطابههایی است که در اواسط قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این جلد به موضوعات گوناگونی میپردازد و تمرکز اصلی آن بر معنویت، اخلاق و چشمانداز اجتماعیـسیاسی زمانهٔ پارکر است، بهویژه از حیث ارتباط آن با نهادهای دینی و تأثیرشان بر جامعه. پارکر در آغاز اثر موعظهای دربارهٔ وضعیت معنوی بوستون ارائه میکند و در آن دربارهٔ اهمیت تقوای راستین و نمودهای آن در جامعه بحث میکند. او نمودهای متعارف ایمان ــ مانند حضور در کلیسا و پایبندی به آموزههای خاص ــ را با بیان طبیعیتر اخلاق در زندگی روزمره مقایسه میکند. پارکر وضعیت اعمال دینی در عصر خود را نقد میکند و بر نیاز به معنویتی عمیقتر و معنادارتر تأکید میگذارد؛ معنویتی که بهجای پایبندی صرف به شکلهای منسوخ دین، زندگی اخلاقی حقیقی را پرورش دهد. او در سراسر اثر دربارهٔ پیوند میان زندگی معنوی و شرایط اجتماعی تأمل میکند و در نهایت از ایمانی دفاع میکند که ریشه در ارزشهای انساندوستانه و مشارکت فعال در مسائل اخلاقی روزگار داشته باشد.