«Спаленне Аркадзіі» Іаанэса Кандзілякіса — гістарычны аповед, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У творы падрабязна апісваюцца падзеі, звязаныя з гераічнай абаронай манастыра Аркадзі падчас Крыцкага паўстання супраць асманскага панавання. У ім даследуюцца тэмы супраціву, ахвярнасці і цяжкага становішча крыцкага народа, прычым асаблівая ўвага надаецца насельнікам манастыра і іх кіраўнікам. У пачатку кнігі закладаецца аснова для гістарычных падзей, якія будуць разгортвацца далей: падаюцца важныя звесткі пра манастыр Аркадзі, яго значэнне і сацыяльна-палітычнае асяроддзе таго часу. Апісваецца, як манастыр служыў сховішчам падчас розных паўстанняў і як ён стаў месцам збору жанчын, дзяцей і старых. Прадстаўлены такія ключавыя постаці, як ігумен Гаўрыіл і мужная жанчына Харыклея Даскалакіса, паказаная як увасабленне адвагі; яны вырашаюць супраціўляцца турэцкім войскам, якія набліжаюцца, нягледзячы на адчайныя абставіны. Такім чынам ствараецца аснова для захапляльнага аповеду пра барацьбу і непадпарадкаванне перад абліччам пераважнай сілы.