رمان «Amitié amoureuse» اثر هرمین اودینو لوکومت دو نوی در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب ظرافتهای دوستی عاشقانه را بررسی میکند و بر این باور است که چنین پیوندی تمام جذابیت عشق را، بدون ناراحتیها یا خشونتهای همراه آن، در خود جای میدهد. داستان حول رابطهٔ در حال تحول میان فیلیپ دو لوزی و دنیز ترمور میچرخد؛ آنها در میان هنجارهای اجتماعی و دلبستگی فزایندهشان به یکدیگر پیش میروند. آغاز «Amitié amoureuse» ما را با فیلیپ آشنا میکند؛ او مشتاق است به دیدن دنیز برود و مجموعهای شعر را با او به اشتراک بگذارد. مکاتبات آنها حسی نهفته از رفاقت و پیوندی را آشکار میکند که هم غریزی و هم عمیق به نظر میرسد. هنگامی که آنها نامه ردوبدل میکنند، هر یک از شخصیتها آمیزهای از آسیبپذیری، شوخطبعی و تأملات فلسفی را بیان میکند و به احساسات عمیقتری که در میان است اشاره دارد. این مکاتبهٔ نخستین، لحن دوستی نوپای آنها را شکل میدهد؛ در حالی که هر دو دربارهٔ ماهیت عاطفه و محدودیتهای اجتماعی پیرامون خود تأمل میکنند. گفتوگوهای آنها خوانندگان را دعوت میکند تا پیچیدگی و ظرافتهای عشق و دوستی را در جامعهای که تحت حاکمیت هنجارهای سختگیرانه است، در نظر بگیرند.