„Dwójnik. Netyczka Nezwanowa i Mały bohater” to powieść Fiodora Dostojewskiego napisana na końcu XIX wieku. Akcja skupia się na tchórnym i nerwowym Jakubie Goljadkinie, który bory się z problemami identyfikacji oraz miejsca w społeczności. W powieści eksplorują się tematy dualności, alienacji oraz poczucia siebie osoby w odniesieniu do innych, gdy Goljadkin stara się poradzić z codziennymi trudnościami i niepewnością. Na początku powieści Jakub budzi się i powoli uświadamia sobie rzeczywistość swojego banalnego życia w Sankt Petersburgu. Jego postawa charakteryzuje się połączeniem nadziei z paranoją, zwłaszcza w odniesieniu do swoich codziennych interakcji z ludźmi, w tym z służącym Petruszką. Opisuje się również rytuały, które Goljadkin wykonuje przed każdym dniem, co pokazuje jego obsesywną naturę – on stale balansuje między samozadowoleniem a głębokimi niepewnościami dotyczącymi swoich relacji z otoczeniem. Momenty jego wewnętrznego dialogu dokładnie pokazują złożony stan emocjonalny bohatera, przygotowując grunt dla dramatycznych konfliktów, które rozegrają się później, gdy będzie musiał stawić czoła swoim wyobrażeniom o sobie i percepcji innych osób.