„Życie pszczył” Maurice’a Maeterlincka to refleksyjne dzieło, łączące elementy opisów przyrody z filozoficznymi rozmyślami; prawdopodobnie napisane w końcu XIX wieku. Tekst dotyczy świata pszczył, unikając specjalistycznego żargonu i skupiając się raczej na złożoności ich społeczności, zachowania oraz prawach natury, które je rządzą. Przez pryzmat Maeterlincka czytelnicy są zaproszeni do rozmyślenia nad pięknem, złożonością i tajemniczością życia pszczył. Wstęp do książki pokazuje, że autor chce stworzyć żywy opis, który przywoła wspaniałość istnienia pszczył, a nie naukowy traktat o rolnictwie pszczelarskim. Maeterlinck podkreśla chęć podzielenia się swoimi obserwacjami i spostrzeżeniami wynikającymi z lat doświadczeń z pszczyłami, przyznając jednak, że wiele w ich życiu pozostaje nieznane. Tekst rozwinieje się jako filozoficzne badanie życia pszczył, przedstawiając je zarówno jako pojedyncze osobniki, jak i części większej społeczności, a także eksplorując tematy takie jak obowiązek, poświęcenie oraz tajemniczy „duch ulca”, który je kieruje. Pierwsze rozdziały przygotowują czytelników do głębszego zrozumienia rocznego cyklu pszczył oraz ich związku z większym światem, zachęcając ich do refleksji nad lekcjami, które one niosą w obrazie przyrody i życia samego.