«Пецярбург» Андрэя Белага — раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У ім даследуюцца складаныя лёсы галоўных герояў, у цэнтры якіх — Апалон Апалонавіч Аблеухаў, сенатар, які існуе ў напружанай сацыяльнай і палітычнай атмасферы Расіі, адначасова змагаючыся з асабістымі праблемамі ў адносінах са сваім сынам Мікалаем. Апавяданне закранае тэмы ідэнтычнасці, улады і лабірынтавай структуры як дзяржаўнага кіравання, так і асабістых узаемаадносін. У пачатку апавядання мы знаёмімся з Апалонам Апонавічам Аблеухавым, сенатарам значнага становішча, які разважае пра сваё паходжанне і цяжар палітычных абавязкаў. Рыхтуючыся да дня, ён дэманструе сваю педантычную ўвагу да жыцця і працы, якая кантрастуе з намёкамі на незадаволенасць, асабліва ў адносінах з сынам Мікалаем, схільным да мастацтва, але, здаецца, пазбаўленым выразнага жыццёвага кірунку. У пачатку таксама ствараецца фон атмасфернага Санкт-Пецярбурга, ахутанага туманам і пазначанага нягодамі яго жыхароў, што задае тон, сугучны складанасцям жыцця герояў. Па меры разгортвання сюжэта чытач запрашаецца да глыбокага самааналізу пераплеценых лёсаў бацькі і сына ў шырэйшым сацыяльна-палітычным ландшафце.
Вікіпедыйная старонка пра гэтую кнігу: en.wikipedia.org/wiki/Petersburg_(novel))