«جغرافیای نوین» اثر ماریون آی. نیوبیگین، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی تحول اندیشهٔ جغرافیایی نوین و اصول آن میپردازد و بر تعامل میان زمینِ فیزیکی و فعالیتهای انسانی تمرکز دارد. هدف کتاب روشن کردن این موضوع است که عوامل جغرافیایی چگونه بر پدیدههای طبیعی و جوامع انسانی تأثیر میگذارند. آغاز «جغرافیای نوین» اهمیت سال ۱۸۵۹ را بهعنوان لحظهای سرنوشتساز در این حوزه تثبیت میکند؛ سالی که با مرگ جغرافیدانان برجسته، هومبولت و ریتر، و همزمان با انتشار کتاب «خاستگاه گونهها» اثر داروین همراه بود. نیوبیگین توضیح میدهد که این رویدادها آغازگر گذار از گردآوری صرفِ واقعیتها به رویکردی نظاممند و علمی در جغرافیا بودند؛ رویکردی که فعالیتهای انسانی را به محیط فیزیکی پیوند میداد. او تأکید میکند که اندیشههای مطرحشده از سوی این چهرهها زمینه را برای اکتشافات جغرافیایی نوین و تلاش مستمر برای درک روابط متقابل میان عناصر گوناگون زمین و زندگی انسان فراهم کردند. این مقدمه زمینه را برای بررسی تفصیلی موضوع آماده میکند؛ بررسیای که شامل فصلهایی دربارهٔ ناهمواریهای سطح زمین، اقلیم و پراکندگی حیات خواهد بود.