«موسیقی و موسیقیدانان پورتوریکویی» اثر فرناندو کایهخو فرر، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب به بررسی شکلگیری و تحول موسیقی و موسیقیدانان در پورتوریکو میپردازد و خاستگاههای آن را از دورهٔ استعمار تا اوایل دههٔ ۱۹۰۰ دنبال میکند. کتاب با ارائهٔ حکایتهای شخصی و بررسی انتقادی چهرههای برجسته و سهم آنان در میراث موسیقایی این جزیره، بینشهایی دربارهٔ چشمانداز فرهنگی موسیقی پورتوریکو عرضه میکند. آغاز اثر انگیزههای نویسنده برای نگارش آن را معرفی میکند؛ بهویژه پیوند عمیق او با تلاش دخترش برای دنبال کردن حرفهای هنری در عرصهٔ موسیقی، و دو هدف اصلی کتاب را برمیشمارد: بسط سخنرانی پیشین دربارهٔ هنر موسیقی در پورتوریکو و گردآوری کمک مالی برای حمایت از تحصیل دخترش در میلان. نویسنده از دشواریهای خود و زمینهٔ اجتماعی مؤثر بر رشد موسیقی در پورتوریکو سخن میگوید و بر نقش نهادهای دینی و موسیقیدانان برجسته در طول تاریخ تأکید میکند. او تعهد خود را به تضمین موفقیت دخترش ابراز میدارد و در عین حال روایت گستردهتر تاریخ موسیقی پورتوریکو را ثبت میکند و زمینه را برای بررسی مفصل تحول آن فراهم میسازد.