„Instytuty religii chrześcijańskiej (tomy 1 i 2)” autorstwa Jeana Kalwina to dzieło systematycznej teologii, pierwszy raz wydane w języku łacińskim w 1536 roku. Początkowo napisane jako podręcznik wprowadzający do protestanckiej doktryny, miało za cel obronę wierzących w czasie prześladowań oraz przed fałszowymi zarzutami heretyzmu. Calvin opisuje fundamentalne nauczania chrześcijaństwa, w tym Dziesięć Przykazów, sakramenty oraz usprawiedliwienie przez wiarę, a przy tym kategorycznie krytykuje doktrynę Kościoła rzymskokatolickiego. Przez wiele edycji, aż do 1559 roku, książka stała się podstawowym tekstem dla kościołów reformacyjnych i do dziś pozostaje jednym z najważniejszych dzieł teologicznych w protestantyzmie.