«شبهای مهاجران در لندن» اثر فردیناندو پتروچلی دلا گاتینا، رمانی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. روایت بر زندگی تبعیدیانی از مجارستان، لهستان و کالابریا تمرکز دارد که در لندن گرد هم میآیند تا داستانهای مبارزه و آرزوهای خود را با یکدیگر در میان بگذارند. این کتاب، روایتهای شخصی را با مضامین گستردهتر سیاسی درهم میآمیزد و به انقلابهای پرتلاطم اروپا در آن دوران میپردازد. در آغاز روایت، شخصیت مائوریتسیو زاپولی خود را معرفی میکند و تصویری اجمالی از تبار اشرافی مجاریاش و شرایط شرمآوری که او را به تبعید کشاند، به دست میدهد. او تاریخچه تراژیک خانوادهاش را شرح میدهد و بر آزار و تعقیب مادرش و رویدادهای سرنوشتسازی تمرکز میکند که پدرش را به سفری برای انتقام گرفتن از هتک حرمت او واداشت. با پیشرفتن داستان در پسزمینه تب انقلابی، این آغاز فضایی از کشمکش دراماتیک شخصی ایجاد میکند و در عین حال به تجربههای مشترک تبعیدیان اشاره دارد و مضامین نیرومند هویت، میهندوستی و جستوجوی عدالت را پیشاپیش مطرح میسازد.