کتاب «آمازونهای شمالغربی: یادداشتهایی از چند ماه اقامت در میان قبایل آدمخوار» نوشتهٔ توماس ویفن، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نگاشته شده است. این اثر ماههایی را که نویسنده صرف کاوش در مناطق دورافتادهٔ نزدیک به بالادست رود آمازون کرده است، با تمرکز ویژه بر قبایل آدمخوار و فرهنگهای آنان شرح میدهد. ویفن مشاهدات خود را از آدابورسوم قبایل، زندگی روزمره و تعامل آنان با طبیعت با خوانندگان در میان میگذارد و تصویری قومنگارانه از جهانی عمدتاً دستنخورده ارائه میکند. ویفن در آغاز روایت، انگیزههای خود را برای آغاز این سفر، پس از دورهای بیکاری بهدلیل بیماری، بازگو میکند. او دربارهٔ تجربههای پیشین سفرش و تأثیر نوشتههای دکتر آلفرد راسل والاس تأمل میکند؛ نوشتههایی که او را به کاوش در آمازون برانگیختند. پس از رسیدن به مانائوس، خیلی زود درمییابد که دسترسی به نواحی داخلی و فراهمکردن گروهی قابلاعتماد چه دشوار است؛ سپس روایت با شرحهای دقیق او از دشواریهای پیمودن جنگل و مسیرهای رودخانهای و نیز مناسباتش با قبایل محلی پیش میرود. بخش آغازین، زمینه را برای کاوشی غوطهورکننده در پهنهٔ بکر آمازون و مردمان بومی ساکن آن فراهم میکند و هم جذابیت و هم دشواریهای سفر اکتشافی او را به تصویر میکشد.