Nikolay Vasilyevich Gogolning “Sämmtliche Werke 6: Arabesken, Prosaschriften, Rom” asari XIX asr boshlarida yozilgan esse va nasriy asarlar to‘plamidir. Ushbu asar Gogolning san’at, tarix va madaniyat haqidagi mulohazalarini namoyon etuvchi kattaroq, ko‘p jildli to‘plamning bir qismi bo‘lib, ijodiy ifodaning turli shakllaridan kelib chiqadigan hissiy va estetik tajribalarga alohida urg‘u beradi. Bu jildda haykaltaroshlik, rangtasvir va musiqaning tabiati, shuningdek, tarixiy sharhlar kabi mavzular yoritilgan bo‘lib, bu Gogolning madaniyat tarixi va san’at falsafasiga chuqur qiziqishini ko‘rsatadi. To‘plamning boshlanish qismida Gogolning san’at haqidagi fikrlari, xususan, haykaltaroshlik, rangtasvir va musiqa uchligini ulug‘lashi bayon etiladi. U har bir san’at turini opa-singillar sifatida jonlantiradi: haykaltaroshlikka jismoniy go‘zallik tuyg‘usi va qadimgi tamaddunlar bilan bog‘liqlikni nisbat beradi, rangtasvir va musiqani esa ularning hissiy teranligi hamda insoniy tajribani ifodalash qobiliyati uchun madh etadi. Gogol bu san’at ifodalari atrofimizdagi olamni anglash va boshdan kechirish uchun muhim yo‘llar bo‘lib xizmat qilishini ta’kidlaydi; asar zamonaviy hayotda bu san’atlarning ahamiyatini qat’iy himoya qilish bilan yakunlanadi. Ta’sirchan obrazlar va sermazmun tasvirlar orqali to‘plamning boshlanishi go‘zallikni qadrlash hamda san’atning jamiyatdagi o‘rni haqida jiddiy mushohada yuritish kayfiyatini yaratadi.
Wikipedia havolalari: