«Sämmtliche Werke 6: Arabesken, Prosaschriften, Rom» Мікалая Васільевіча Гогаля — гэта зборнік эсэ і празаічных твораў, напісаных у пачатку XIX стагоддзя. Гэты твор з’яўляецца часткай больш шырокага шматтомнага збору, які дэманструе разважанні Гогаля пра мастацтва, гісторыю і культуру, надаючы асаблівую ўвагу эмацыйным і эстэтычным перажыванням, што вынікаюць з розных формаў творчага самавыяўлення. Тэмы, разгледжаныя ў гэтым томе, уключаюць прыроду скульптуры, жывапісу і музыкі, а таксама гістарычныя каментарыі, што сведчыць пра глыбокую зацікаўленасць культурнай гісторыяй і філасофіяй мастацтва. У пачатку гэтага зборніка Гогаль выкладае свае думкі пра мастацтва, асабліва ўслаўляючы трыяду скульптуры, жывапісу і музыкі. Ён увасабляе кожны від мастацтва як сястру, прыпісваючы скульптуры пачуццё фізічнай прыгажосці і сувязь са старажытнымі цывілізацыямі, а жывапіс і музыку ўслаўляючы за іх эмацыйную глыбіню і здольнасць перадаваць чалавечы досвед. Гогаль мяркуе, што гэтыя мастацкія формы служаць неабходнымі шляхамі да разумення і перажывання навакольнага свету, завяршаючыся моцным заклікам да важнасці гэтых відаў мастацтва ў сучасным жыцці. Дзякуючы выразным вобразам і насычаным апісанням пачатак зборніка задае тон захаплення прыгажосцю і шчырага роздуму пра ролю мастацтва ў грамадстве.
Спасылкі на Wikipedia: