«Віітта: Аповесць» Мікалая Васілевіча Гогаля — кароткае апавяданне, напісанае ў пачатку XIX стагоддзя. У цэнтры аповеду — жыццё дробнага чыноўніка па імені Акакій Акакіевіч, які паказаны як нічым не адметны і сціплы дзяржаўны служачы. Праз сатырычныя элементы твор даследуе тэмы сацыяльнага класа, чалавечых пакут і будзённай, але жорсткай рэчаіснасці бюракратычнага жыцця. У пачатку апавядання чытач знаёміцца з Акакіем Акакіевічам: апісваюцца яго паходжанне і цяперашняя пасада перапісчыка ў нейкай дзяржаўнай установе. Расказваецца пра яго знешнасць і рысы характару, сярод якіх сарамлівасць і моцная адданасць працы: ён старанна працуе ў свеце, які ў значнай ступені яго не заўважае. Апавяданне дазваляе зазірнуць у яго жыццё, паказваючы жорсткасць і абыякавасць калег, якія кпяць з яго праз старое і зношанае верхняе адзенне — «віітту» (шынель). Па меры разгортвання ягоных выпрабаванняў узнікае глыбокае спачуванне да гэтага героя, што стварае аснову для шырэйшага аповеду пра яго імкненне да годнасці і павагі ў асяроддзі абыякавай бюракратычнай сістэмы.
Пераклад «Шынелі».