„Viitta: Kertomus” autorstwa Nikolaja Wasilewicza Gogola to opowiadanie napisane na początku XIX wieku. Akcja narracyjna skupia się na życiu nieznacznego urzędnika o imieniu Akaaki Akaakiewicz, który przedstawiony jest jako bezbarwny i skromny pracownik administracji. Za pomocą satyrycznych elementów utwór eksploruje tematy klasy społecznej, cierpienia ludzkiego oraz banalnej, a przy tym okrutnej rzeczywistości biurokratycznego życia. W openingu opowiadania prezentuje się Akaaki Akaakiewicza, opisując jego pochodzenie oraz aktualną pracę jako kopist w nieujawnionym urzędzie rządowym. Opisuje się także jego wygląd zewnętrzny i charakterystyczne cechy osobowości – wstydliwość oraz silną angażowanost w swoją pracę, mimo że otoczenie właściwie go ignoruje. Historia daje przybliżony ogląd jego życia, pokazując okrucieństwo i obojętność kolegów, którzy wyśmiewają go ze staryj, zniszczonej kurtki zwanej „viitta”. Wraz z rozwojem narracji rozwija się głębokie współczucie dla tego bohatera, co stanowi podstawę dla dalszej opowieści o jego poszukiwaniach godności i szacunku w obliczu bezosobowej biurokratii.
Tłumaczenie Płaszcza.