Hegelning “Falsafa tarixi bo‘yicha ma’ruzalar: 3-jild” asari XIX asr oxirida yozilgan falsafiy asardir. Ushbu jild turli tarixiy davrlar orqali falsafiy tafakkur rivojini tadqiq etishni davom ettiradi; bunda O‘rta asrlar va zamonaviy falsafaning shakllanishiga alohida e’tibor qaratiladi. Matnda g‘oyalar evolyutsiyasi, xususan, xristianlikning falsafaga ta’siri, o‘rta asr mutafakkirlarining ahamiyati hamda zamonaviyroq falsafiy qarashlarga o‘tish jarayoni haqida fikr yuritiladi. Jild boshida Hegel O‘rta asr falsafasining tarixiy sharoitini — Fales kabi ilk yunon mutafakkirlaridan butparastlik falsafasining tanazzuligacha bo‘lgan ming yillik davrni — tanishtiradi. U ilk xristian mafkurasining shakllanishida neoplatonistik tafakkurning rolini bayon qilib, ilohiy va insoniy tabiat o‘rtasidagi o‘zaro aloqani ta’kidlaydi. Hegel yunon tafakkurini saqlab qolgan va rivojlantirgan arab hamda yahudiy faylasuflarining hissasini muhokama qiladi. Ushbu kirish qismi muayyan falsafiy an’analarni, diniy g‘oyalarning falsafaga singdirilishini va oxir-oqibat zamonaviy falsafiy manzaraga ta’sir ko‘rsatadigan yangi falsafalar yuzaga keltirgan muammolarni batafsil ko‘rib chiqish uchun zamin yaratadi.
Ushbu kitob haqidagi Vikipediya sahifasi: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_the_History_of_Philosophy