کتاب «درسگفتارهای هگل درباره تاریخ فلسفه: جلد سوم» اثر هگل، اثری فلسفی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این جلد به بررسی تحول اندیشه فلسفی در دورههای گوناگون تاریخی ادامه میدهد و تأکید ویژهای بر قرون وسطی و پیدایش فلسفه مدرن دارد. متن به تحول اندیشهها میپردازد و بر تأثیر مسیحیت بر فلسفه، اهمیت اندیشمندان قرون وسطی و گذار به چارچوبهای فلسفی مدرنتر تمرکز میکند. هگل در آغاز جلد، زمینه تاریخی فلسفه قرون وسطی را معرفی میکند؛ دورهای که از اندیشمندان یونانی نخستینی چون تالس تا افول فلسفه بتپرستانه، یک هزاره را دربرمیگیرد. او نقش اندیشه نوافلاطونی را در شکلگیری ایدئولوژی مسیحی نخستین تشریح میکند و بر تعامل میان طبیعت الهی و انسانی تأکید میورزد. هگل سهم فیلسوفان عرب و یهودی را بررسی میکند؛ فیلسوفانی که اندیشه یونانی را حفظ و بسط دادند. این مقدمه زمینه را برای بررسی دقیق سنتهای فلسفی خاص، ادغام اندیشههای دینی در فلسفه و چالشهای ناشی از فلسفههای نوظهوری فراهم میکند که سرانجام بر چشمانداز فلسفی مدرن اثر گذاشتند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_the_History_of_Philosophy