کتاب «درسگفتارهای هگل درباره تاریخ فلسفه: جلد اول (از ۳ جلد)» اثر هگل، پژوهشی فلسفی و دانشگاهی است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن در قالب مجموعهای از درسگفتارها تنظیم شده که هدفشان ارائه چشماندازی کلی و تحلیلی از تحول تاریخی اندیشه فلسفی در طول اعصار است. اثر، نظامهای فلسفی گوناگون را بررسی میکند و بر تحول ایدهها و اهمیت آنها در چارچوب تاریخ گستردهتر اندیشه تأکید میگذارد. بخش آغازین اثر، دیدگاه فلسفی هگل درباره تاریخ و روش فلسفه را معرفی میکند. او درباره دشواریهای ترجمه ایدههایش بحث میکند و بهویژه بر پیوستگی فلسفه و دورههای مختلف آن تأکید میگذارد. هگل از تمایل خود برای دمیدن جانی تازه در حوزهای سخن میگوید که به باور او در ذهنیت عمومی رو به افول نهاده است؛ و مطرح میکند که فلسفه صرفاً مجموعهای از دیدگاهها نیست، بلکه روندی پیوسته از تحول اندیشه است که باید در بستر تاریخی خود فهمیده شود. او تأکید میکند که تاریخ فلسفه صرفاً فهرستی از باورهای گذشته نیست، بلکه بخش مهمی از پژوهش و فهم فلسفی به شمار میرود و بر این باور است که هر سنت فلسفی به درک عمیقتر حقیقت کمک میکند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_the_History_of_Philosophy