«Лекцыі Гегеля па гісторыі філасофіі: том 1 (з 3)» — навуковая філасофская праца Гегеля, напісаная ў пачатку XIX стагоддзя. Тэкст структураваны як серыя лекцый, мэта якіх — даць агляд і аналіз гістарычнага развіцця філасофскай думкі на працягу стагоддзяў. У ім разглядаюцца розныя філасофскія сістэмы, падкрэсліваецца эвалюцыя ідэй і іх значэнне ў кантэксце больш шырокай гісторыі думкі. Пачатковая частка працы знаёміць з філасофскім поглядам Гегеля на гісторыю і метад філасофіі. Ён абмяркоўвае цяжкасці перадачы сваіх ідэй, асабліва падкрэсліваючы ўзаемасувязь філасофіі і розных яе эпох. Гегель выказвае жаданне ажывіць сферу, якая, на яго думку, страціла значэнне ў грамадскай свядомасці, сцвярджаючы, што філасофія — гэта не проста сукупнасць меркаванняў, а бесперапыннае развіццё думкі, якое неабходна разумець у яго гістарычным кантэксце. Ён падкрэслівае, што гісторыя філасофіі — гэта не просты пералік мінулых перакананняў, а важная частка філасофскага даследавання і разумення, сцвярджаючы, што кожная філасофская традыцыя спрыяе больш глыбокаму спасціжэнню ісціны.
Вікіпедыйная старонка пра гэтую кнігу: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_the_History_of_Philosophy