«Логіка Гегеля» Георга Вільгельма Фрыдрыха Гегеля — філасофскі трактат, напісаны ў пачатку XIX стагоддзя. Гэты твор з'яўляецца перакладам і тлумачэннем «Энцыклапедыі філасофскіх навук» Гегеля, у прыватнасці раздзела, прысвечанага логіцы. У ім разглядаецца сістэма думкі Гегеля з мэтай сістэматычна пераарганізаваць прынцыпы розуму і разумення ў імкненні да ісціны. У пачатку гэтага тома чытачы знаёмяцца з філасофскай метадалогіяй Гегеля, якая падкрэслівае неабходнасць дысцыплінаванага і строгга падыходу да разумення логікі як навукі. Замест разгляду эмпірычных назіранняў Гегель сцвярджае, што філасофія павінна выйсці за межы таго, што толькі ўспрымаецца, і імкнуцца да глыбінных ісцін, якія звязваюць усе аспекты існавання — Бога, прыроду і чалавечы дух. Ён падкрэслівае значнасць мыслення і тое, як яно фармуе наша разуменне рэальнасці, заклікаючы чытачоў усвядоміць, што сапраўднае веданне не з'яўляецца проста суб'ектыўным, а грунтуецца на больш шырокай, узаемазвязанай сістэме розуму. Уводзіны задаюць тон глыбокаму разгляду таго, як чалавечая думка перасякаецца з паняццямі быцця, сутнасці і найвышэйшых ісцін існавання.
Hegel's Lectures on the History of Philosophy: Volume 3 (of 3)
W
B2
Wissenschaft der Logik — Band 1
P
C1
The Philosophy of Fine Art, volume 1 (of 4)
P
B2
Phänomenologie des Geistes
H
B2
Hegel's Lectures on the History of Philosophy: Volume 1 (of 3)
H
B2
Hegel's Lectures on the History of Philosophy: Volume 2 (of 3)