کتاب «فلسفهٔ هنر زیبا، جلد ۲ (از ۴)» اثر گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، مجموعهای از یادداشتهای درسی است که در سال ۱۸۳۵ منتشر شده است. این اثر با بهرهگیری از درسگفتارهای دانشگاهی هگل دربارهٔ زیباییشناسی که بین سالهای ۱۸۱۸ و ۱۸۲۹ ارائه شدند، هنر را بهعنوان تجلی روح مطلق بررسی میکند؛ همان چیزی که هگل آن را «آرمان زیبا» مینامد. او تحول هنر را در مراحل نمادین، کلاسیک و رمانتیک دنبال میکند و پنج شکل عمدهٔ هنر را بهترتیب فزایندهٔ درونبودگی بررسی میکند: معماری، پیکرتراشی، نقاشی، موسیقی و شعر. این متن تأثیرگذار همچنان بر بحثهای فلسفی دربارهٔ ماهیت هنر و تحول تاریخی آن تأثیر میگذارد.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_Aesthetics