‘De vreemde verhalen van dokter Ulebuhle’ van Bruno Hans Bürgel is een verzameling verhalen die waarschijnlijk zijn geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek verweeft wetenschappelijke concepten met fantasievolle verhalen, met als doel jonge lezers te amuseren en te educeren. De centrale figuur is dokter Ulebuhle: een excentrieke maar wijze man die spannende verhalen deelt met nieuwsgierige kinderen. In het begin van het boek wordt zijn persoonlijkheid en zijn unieke manier van vertellen beschreven. Hij woont in het historische dorp Goslar, omringd door vreemde objecten en wetenschappelijke curiositeiten die zijn geleerde aard weerspiegelen. Het eerste verhaal legt de filosofie van zijn verteltechniek uit: hij probeert de interesse van kinderen te wekken terwijl hij hen kennis overwijdt via ‘wetenschappelijke sprookjes’. De verteller beschrijft hoe de lokale kinderen, gedreven door nieuwsgierigheid en het beloven van taart, rondom dokter Ulebuhle komen te zitten terwijl hij verhalen vertelt waarin fantasie en wetenschappelijke principes samenvloeien. Dit zet de toon voor een reeks avontuurlijke verhalen – waaronder één dat naar de legendarische geschiedenis van Pompeii verwijst. De interactie tussen dokter Ulebuhle en de kinderen zorgt ervoor dat het hele boek een heerlijke combinatie is van humor en educatie.
Wikipediacpagina over dit boek: de.wikipedia.org/wiki/Doktor_Ulebuhle