„Krytyka w nadmiarze, 1854–1861” autorstwa Pála Gyulai to zbiór esejów krytycznych napisanych w połowie XIX wieku. Książka skupia się na wybitnych postaciach węgierskiej literatury i zawiera różnorakie analizy, szczególnie dotyczące słynnego poety Sándora Petőfiego oraz jego wpływu na lirykę. Poprzez te ese autor stara się zbadać tematy krytyki literackiej, biografii i refleksji kulturowej w okresie transformacji węgierskiej literatury. Wstęp do tej publikacji wyjaśnia intencję autora – dokumentować życie Petőfiego oraz jego wpływ na węgierską literaturę. Gyulai przedstawia portret pierwszych lat życia poety, opisując jego wychowanie, edukację oraz pierwsze trudności, z którymi musiał stawić czoła jako poeta usiłujący osiągnąć uznanie. Tekst podkreśla barwne osobowość Petőfiego, jego pasję do teatru oraz to, jak burzliwe doświadczenia wpłynęły na jego twórczość, co stanowi podstawę dla zrozumienia większych tematów, które będą rozpatrzone w całym zbiorze. Przygotowując czytelników do dogłębnego badania lirycznych dzieł Petőfiego oraz ich kontekstu literackiego, Gyulai wyraża ambicję poruszyć zarówno osobiste historie poety, jak i krytyczne dyskursy dotyczące jego spadku.