Ralf Uoldo Emersonning «Insoniyat vakillari» asari XIX asr boshlarida yozilgan falsafiy risoladir. Ushbu asarda buyuk shaxslarning jamiyat va inson ruhiyatiga ta’siri hamda ahamiyati o‘rganiladi. Emerson bu kabi g‘ayrioddiy siymolar fikrlarimiz, xatti-harakatlarimiz va, oxir-oqibat, sivilizatsiyaning rivojlanish yo‘nalishiga qanday ta’sir ko‘rsatishini chuqur tahlil qiladi. Matnning boshida markaziy tezis ilgari suriladi: buyuk shaxslarning insoniyat madaniyatidagi ajralmas qadri va muhimligi. Emerson tarix davomida odamlarning nodir siymolarni — jamiyatni shakllantiruvchi hissasi bo‘lgan qahramonlar, faylasuflar va san’atkorlarni — qoyil qolib kuzatishga va izlashga bo‘lgan tabiiy moyilligi haqida so‘z yuritadi. U bu shaxslar shunchaki o‘z davrining mahsuli emas, balki taraqqiyot va ma’rifatga ilhom berishda hal qiluvchi ahamiyatga ega ekanini ta’kidlaydi. Asarda bu siymolarning o‘zgartiruvchi kuchi haqida mulohaza yuritilib, ular insoniy tajribani qanday yoritishi va yuksaltirishi ko‘rsatiladi; shu tariqa jamiyat taraqqiyoti va bilimga intilish uchun zamin yaratiladi.