«Пачуцці» Агюста Жыльбера дэ Вуазэна — зборнік рэфлексіўнай прозы, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. Кніга даследуе тэмы чалавечых эмоцый, назірання за паўсядзённым жыццём і сувязі з прыродай праз яркія вобразы і самааналіз. З дапамогай паэтычнага апісання аўтар запрашае чытачоў паразважаць пра сентыментальнасць, настальгію і досвед звычайных людзей, якія пражываюць сваё жыццё. У пачатку «Пачуццяў» ярка паказана спакойная, але складаная сцэна ў вёсцы, дзе розныя персанажы займаюцца сваімі штодзённымі справамі на фоне прыгажосці прыроды. Тут з’яўляецца рэфлексіўны апавядальнік, які, адчуваючы цяжар меланхоліі, выклікае ў памяці карціны яркіх успамінаў з Праванса, населенага вясёлымі дзецьмі і занятымі вяскоўцамі. Пісьменнік выказвае жаданне ўлавіць сутнасць гэтых імгненняў, падкрэсліваючы чалавечыя эмоцыі і ўзаемадзеянне, адначасова намякаючы на крытыку схільнасці грамадства да павярхоўнасці. Гэты ўрывак стварае аснову для даследавання пачуццяў і шматслойнага жыццёвага досведу, мяркуючы, што ў звычайным закладзены глыбокі сэнс.