Éliphas Lévi’nin “Büyünün Tarihi”, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış bir tarihî eserdir. Bu çalışma, tarih boyunca büyü uygulamalarıyla ilişkili kökenleri, gelişim süreçlerini ve önemli şahsiyetleri incelemekte; antik inançlardan modern yorumlara kadar geniş bir perspektif sunmaktadır. Metin, büyünün felsefi ve toplumsal rollerini kapsamlı bir şekilde ele almakta; onun önemini vurgulayarak bunu sadece batıl inançlar veya hilelerden ayırmaktadır. Eserin başında yazar, gerçek büyü ile bu konuya dair yaygın yanlış anlamalar arasındaki farkı tartışmakta ve büyünün antik bilgelikle ve dini geleneklerle derin bağlarına dikkat çekmektedir. Éliphas Lévi, popüler büyü tanımlarını eleştirerek bunun doğaya ve onun yasalarına dayanan meşru bir bilim olduğunu öne sürmektedir. Eserin girişi, okuyucuları büyü uygulamalarının karmaşıklığını ve hem doğadaki yerini hem de insan anlayışındaki konumunu incelemeye teşvik eden bir tonla yazılmıştır; ayrıca büyünün dikkatle incelenmeyi ve takdir edilmeyi hak eden zengin bir tarihe sahip olduğunu vurgulamaktadır.